Psiarze wyjeżdżają na wakacje ze swoimi psami, a kociarze ? Kociarze muszą się na czas wyjazdu rozstać ze swoimi kotami, najczęściej organizując im opiekę catsittera, czyli kogoś zaprzyjaźnionego czy członka rodziny. Kogoś kto zamieszka z pupilem lub będzie go przynajmniej raz dziennie odwiedzał, nakarmi, posprząta kuwetę i jeśli osamotniony kot sobie tego życzy poprzytula.

Kociarz na wyjazdach oczywiście odpoczywa, ale telefonuje często do domu, nie bacząc na koszty roamingu. Poza tym kociarz robi zdjęcia napotkanym kotom, a im bardziej na południe (w strony skąd pochodzą koty) tym więcej obiektów do fotografowania.
Spotykane koty są ufne mimo, że nie zawsze zadbane i często bezdomne, bez obaw podchodzą do ludzi. Widać, że nie mają złych doświadczeń, nie spotkało ich nic złego ze strony człowieka.

A oto efekty wakacyjnych spotkań.

Co można znaleźć na jezdni w centrum miasta, po godzinie dziesiątej w nocy? Stłuczone szkło - powiecie, urwaną felgę, puszkę po coli, niedopałek.

A żywego maleńkiego kotka? – Nieeeee -  pokręcicie głowami z powątpiewaniem.

Otóż niestety tak.

Tak właśnie znalazłam Kaszmirka, 6-tygodniowe kocię. Śmiertelnie przerażona kupka czarnego futerka, wyglądająca jak niedbale ciśnięta szmatka, tuliła się do krawężnika. Gdyby nie lśniące w świetle latarni ulicznych oczka, pełne niemego błagania o pomoc, pewnie pomyślałabym, że to jakiś gałganek wyrzucony przez niechlujnego kierowcę. Niestety TEN kierowca okazał się pozbawionym ludzkich uczuć sadystą…

Maluszek, jak się okazało następnego dnia w lecznicy, miał złamaną lewą łapkę. Szczęściem w nieszczęściu, było to czyste złamanie, bez odprysków kości, bez przemieszczeń. Wygoiło się łatwo i szybko, choć weterynarz kręcił głową nad stanem kociątka – maleństwo było poważnie niedożywione. Tragiczne jest to, że Kaszmir z pewnością nie urodził się jako piwniczne kocię. Ma wszelkie nawyki zwierzęcia, które przez dłuższy czas przebywało w bliskim kontakcie z człowiekiem – jest towarzyski, przytula się, pakuje na kolana bez najmniejszych obaw, bez wahania reaguje na wołanie. Przykro pomyśleć, że w domu gdzie był najpierw go byle jak żywiono w sposób absolutnie nieodpowiedni dla małego kotka, a potem bestialsko wyrzucono na pewną śmierć.

A skąd imię Kaszmir? Ano stąd, że kotek ma lekko przedłużone, niezwykle puszyste i miękkie futerko. Jest bardzo prawdopodobne, że gdy dorośnie będzie kotem półdługowłosym. Na razie to jednak rozkoszny i słodki malec, który potrzebuje troskliwego, odpowiedzialnego i pełnego miłości domu. By już nigdy jego życie nie zależało od spostrzegawczości spóźnionego nocnego przechodnia!

Epilog: Kaszmir znalazł dom

18 lutego 2012r Azik odszedł za tęczowy most...

Azuś zmarł o 4.54. W nocy zachowywał się już inaczej, nie chciał wyjść na lekarstwo. Dostał je dopiero około północy. Trzymając go na kolanach zauważyłam, że ciężko oddycha, ale on miał wiele nietypowych reakcji związanych z jego lękiem przed światem.

Obudził mnie okropny krzyk cierpiącego kota. Zerwałam się, zapaliłam światło. To był Azuś... Mogłam tylko bezsilnie patrzeć. Skonał w ciągu kilku minut.
Żegnaj, czarna kruszynko. Rok temu wyrwałam cię śmierci ale wróciła by się po ciebie upomnieć...Mam nadzieję, że przyjdziesz do mnie po tamtej stronie, nieśmiały, delikatny i podstawisz mi do pogłaskania czarną głowinę. 

Na ulicę trafił w środku mroźnej zimy. Trudno pojąć, jak ogromną wolę życia i przetrwania musiało mieć w sobie to kocie dziecko, by zniosło głód, mróz i poniewierkę. Z jakiego dna piekieł musiało pochodzić, by mieć w sobie tyle lęku, agresji i nieufności.

Lecznica dla zwierząt. Poczekalnia. Kilka wolnych miejsc, jakaś pani z pieskiem na kolanach. W rogu siedzi dziewczyna, obok niej kot w transporterze. Do przychodni wchodzi druga dziewczyna, również z transporterem.

Filemon: Cześć!!

(cisza)

Filemon: Mówię cześć !! do ciebie mówię, ty, w tej budzie!!