Latem 2008 roku do schroniska trafił Ramzes, młody  mieszaniec  owczarka niemieckiego, zabiedzony, z pokrzywionymi  łapkami, przerażony i nieufny.  Największym problemem okazały się jego „niedźwiedzie łapy”.  Konieczne były operacje i długa rekonwalescencja.

Po jakimś czasie na Forum dogomania, gdzie na bieżąco były relacje o Ramzesie, Ewa napisała tak :

„A Rami wczoraj dostał totalnej głupawki na mój widok. Wiem, że mnie w sobotę nie było,  ale nie wiedziałam, że on już tak się stęsknił…  moje słoneczko - zniosło mi wszystkie kije z wybiegu i szmatę nawet jakąś  znalazł i też przytargał  w akcie determinacji nawet kamyk mi przytachał... byle bym tylko miała się czym bawić i za szybko sobie nie poszła."

Nadszedł czas szukania mu nowego domu, ale łatwo nie było…  W akcję ogłaszania Ramzesa włączyło się wiele osób, Ramzes miał sesje zdjęciowe, aukcje na allegro, ogłoszenia na ogólnopolskich serwisach i nic … Ewa wciąż ponawiała ogłoszenia, odpisywała na listy, spotykała się z potencjalnymi chętnymi, ale :

No musi poznać człowieka, to wtedy jest rozluźniony i chce głaskania i kontaktu, ale trudno czasem ludziom z zewnątrz to zrozumieć, że to wszystko są psy po przejściach i każdy z nich reaguje trochę inaczej ...  myślę, że on czeka na ten specjalny dom ... a na razie rozrabia w schronisku. Ostatnio to nawet już kawę pił w wolontariuszami bo kazali nam go socjalizować z obcymi ludźmi, bo sie obcych boi - no to siedział z ludźmi prawie dwie godziny i był bardzo grzeczny - no może trochę ruchliwy,  ale grzeczny.”

Wreszcie w czerwcu 2009 roku nadszedł szczęśliwy dzień Ramzesa, pojawił się DOM!

„Trzymajcie,  trzymajcie kciuki,  bo ten biedny pies to ma ciągle pod górę.  Ramzes ma szanse na super dom i wlaśnie wczoraj przytrafiło sie mu zapalenie jednej łapki ... jak na złość - przyszłam do schroniska biorę go z boksu, a on mi utyka i łapka spuchnięta . Cały czas od pół roku nie było żadnego stanu zapalnego,  a właśnie wczoraj jest ... Weterynarz zawsze mówi ł, że Ramzik musi mieć ciepło, sucho i nie przeciążać łap, tylko jak tego dopilnować jak leje już któryś dzień,  a on siedzi w betonowym boksie ???  Rozmawiałam z potencjalnym domem i nie zrazili się tym faktem i maja dziś  przyjechać ... ale co zadecydują jak przyjadą na miejsce to się okaże .”

No i stało się, 24 czerwca  Ramzes pojechał do nowego domu :
„Witam wszystkich bardzo serdecznie.  Nazywam się Katarzyna i od wczoraj jestem właścicielką cudownego psa Ramzesa.  Jak już pani Ewa pisała podróż przeszła spokojnie. Mama mu co chwilę coś mówiła, a on patrzył na nią tak cudnie. Serce samo się radowało. Później był strach i ten okropny kąt. Spanie przeszło całkiem nieźle. Rano było myrdanie swoim ogonem i wielki spacer. Ramolek zobaczył konia, krowę, kury i kaczuchy. Mama mówiła, że patrzył z ogromnym zaciekawieniem. A potem znowu ten kąt.  Ale mama miała iść po niego za jakiś czas z jakimś smakołykiem.  Ale powiem wam najważniejsze. Rano było wielkie czesanie i nawet obracał się na obie strony, żeby jeszcze tam, jeszcze tam. Duża radość i satysfakcja była to dla mamy. Kilka razy podszedł. Ale nic na siłę. W garażu mięciutkie posłanie, a nawet fotele i wyrko. Do wyboru, do koloru. Koło południa był już spokojnieszy. Boję się tylko o łapkę bo ciągle leje

Ale powolutku, powolutku dotrzemy do jego serduszka. On zdobył nasze serca, mam też nadzieję, że on nas pokocha i zaakceptuje.  Odezwę się jutro i zdam następne relacje. Pozdrawiam wszystkie panie i dziękuję, że zatrzymały Ramolka dla mnie. Jak było w piosence "Znalazłam cię na końcu świata..."  MÓJ RAMZESIE.

Najnowsze wiadomości o Ramzesku to takie, że się rozbrykał i zaczyna psocić. Stwierdził, że obrusy nie powinny leżeć na stole, ubrania babci powinny leżeć w innych miejscach niż je położyła. Wszystkie krówki są obszczekiwane. Niekiedy musimy aż go uspokajać bo tak szaleje a jest mokro i ślisko. Kochane psisko już samo wraca z kąta. Poznaje jeszcze wszystko, ale ma dostęp do każdego miejsca. Nie podkula już ogona.”

Minął rok …  Katarzyna : "JEDEN Z NAJWAŻNIEJSZYCH DNI W MOIM ŻYCIU!!!  RAMZES DOKŁADNIE 24.06.2009 ROKU ZOSTAŁ ZAADOPTOWANY PRZEZ MOJA MAMĘ I MNIE.
Czas zleciał bardzo szybko. Pamiętam początek naszej znajomości, przyjazd do schroniska, podjęcie decyzji o wzięciu Ramolka. Z perspektywy czasu śmieję się z tego wszystkiego ale wtedy jakoś inaczej do odczuwałam. Był ogromny strach co będzie dalej a może i chwilowy szok. I wiedziałam, że jak nie weźmiemy Ramka ze schroniska to już nigdy tam nie wrócę. Pamiętam jego pierwszą podróż do domu, jego strach. A później...  A później to już było coraz lepiej. Ramek nas zaakceptował, wszyscy go pokochali. W sobotę mamy oczywiście wielką bibę. To dla nas urodziny!!! "

Z tej okazji została wydana unikalna seria kubków z podobiznami Ramzesa.

W sierpniu 2010r Ramzes przyjechał ze swoimi opiekunkami na kontrole łapek.  W lecznicy spotkali się z Ewą, która pisze o tym z wielką radością : „A ja widziałam Ramolka na żywo, a ja widziałam na żywo  !!! Przyjechał wreszcie nas odwiedzić i odwiedzić weta, który go leczył, popatrzcie jaki jestem duży i śliczny. Tę  osobę w sukience w kwiaty poznałem, nie powiem,  ale nie żebym się chciał zbytnio spoufalać to nie,  a nuż by jej przyszło do głowy mnie z domu zabrać ?  Bezpieczniej się było lekko odsunąć. "

Tak oto smutne, krzywe życie Ramzesa wyprostowało się tak, jak jego łapki, w których niewtajemniczony nie rozpozna śladów dawnego kalectwa. Rany na ciele i na psychice wyleczyły się dzięki dobrym ludziom, których miał szczęście spotkać.