Niekochane…

Jest w naszym mieście schronisko
Tuż za rzeką, Kundelkiem zwane.
Tak daleko, choć tak całkiem blisko…
Czekają w nim Niekochane

Niekochane, Niekochane
Porzucone, odepchnięte, niechciane…
Niekochane w schronisku nad rzeką-
Całkiem blisko, a jednak daleko.

Niekochane mają smutne oczy
Wbite w bramę z niemym czekaniem,
Że po dniu kolejnym, po nocy,
Że w tej bramie ich pan kiedyś stanie.

Niekochane, Niekochane
Zagubione, przerażone, zbłąkane…
Niekochane patrzą smutno w oczy:
Kto przygarnie, kto miłością otoczy…

Są też inne smutne Niekochane,
Co schronisko nad życie kochają,
bo po piekle, z którego tu przyszły
im to miejsce wydaje się rajem.

Tu są kochane, tu są kochane
Leczone, bezpieczne, przytulane,
Lecz choć mają dach i pełna miskę,
Nigdy domem nie będzie schronisko.
    

Joomla Templates and Joomla Extensions by JoomlaVision.Com